Shunbun no Hi, czyli Dzień Równonocy Wiosennej, to jedno z japońskich świąt państwowych obchodzone około 20–21 marca, w dzień równonocy wiosennej. Jego data nie jest stała, ponieważ wyznacza ją obserwacja astronomiczna Słońca. Święto ma zarówno wymiar przyrodniczy, jak i głęboko zakorzeniony kontekst kulturowo-religijny.
W sensie oficjalnym jest to dzień celebrujący naturę i życie. W japońskim kalendarzu oznacza moment przejścia z zimy do wiosny – czas, gdy dni zaczynają być wyraźnie dłuższe, a przyroda budzi się do życia. W praktyce jednak najważniejszy wymiar Shunbun no Hi wiąże się z tradycją buddyjską i kultem przodków.
Okres równonocy wiosennej przypada na tygodniowy czas zwany Higan, kiedy – według wierzeń – granica między światem żywych a światem zmarłych staje się symbolicznie „najbliższa”. Dlatego Japończycy odwiedzają groby rodzinne, porządkują je, składają kwiaty, kadzidła i modlitwy. To jeden z ważniejszych momentów w roku na rodzinne spotkania przy grobach oraz refleksję nad ciągłością pokoleń.
Z tym okresem związane są też tradycyjne potrawy, szczególnie botamochi – kulki ryżowe z pastą z czerwonej fasoli azuki. Ich nazwa pochodzi od wiosennego kwiatu piwonii (botan), co symbolicznie łączy jedzenie z porą roku. Jesienią, podczas równonocy jesiennej, ten sam przysmak funkcjonuje pod nazwą ohagi.
Współcześnie Shunbun no Hi ma również świecki charakter – dla wielu osób jest po prostu dniem wolnym, okazją do pierwszych wiosennych spacerów, hanami wczesnych kwiatów czy krótkich wyjazdów. Jednak nawet w nowoczesnej Japonii pozostaje świętem silnie kojarzonym z pamięcią o przodkach, cyklem natury i ideą harmonii między człowiekiem a światem przyrody.
(foto. Web-Japan.org)
A ten znowu o tej Japonii 