Nakano Takeko urodziła się w 1847 roku w Edo (dzisiejszym Tokio) w rodzinie samurajskiej. Od najmłodszych lat wyróżniała się niezwykłą inteligencją i silnym charakterem. Otrzymała staranne wykształcenie – studiowała literaturę chińską, kaligrafię, a także, wbrew obowiązującym wówczas normom, zgłębiała sztuki walki. Jej nauczyciel, Akaoka Daisuke, dostrzegł w niej nie tylko talent, lecz także ducha prawdziwego wojownika.
W 1868 roku, gdy Japonię ogarnęła wojna boshin – konflikt między siłami cesarskimi a zwolennikami upadającego siogunatu – życie Nakano zmieniło się na zawsze. Związana z klanem Aizu, nie mogła bezczynnie patrzeć na zbliżający się upadek świata, w którym dorastała. Gdy kobietom odmówiono udziału w oficjalnej armii, Takeko postanowiła działać. Zorganizowała oddział złożony wyłącznie z kobiet – Jōshitai, czyli „kobiecą armię”. Uzbrojone w naginaty (halabardy), stanęły ramię w ramię z mężczyznami, broniąc zamku Aizu-Wakamatsu.
Podczas bitwy pod Aizu Nakano Takeko walczyła na pierwszej linii. Według przekazów zabiła kilku przeciwników, zanim sama została śmiertelnie ranna. Świadoma zbliżającej się śmierci, poprosiła swoją siostrę, by odcięła jej głowę i pochowała ją w świątyni Hōkai-ji, by nie dopuścić do zbezczeszczenia ciała. Do dziś w tym miejscu znajduje się jej grób.
Współcześnie w Japonii, podczas Aizu Autumn Festival, kobiety w tradycyjnych strojach i z naginatami oddają hołd tej niezwykłej wojowniczce, której odwaga i poświęcenie stały się symbolem honoru samurajskiego.
