Teru Teru Bōzu to tradycyjne japońskie, ręcznie robione laleczki–amuletki mające chronić przed deszczem i przyciągać słoneczną pogodę. Najczęściej wykonuje się je z białego papieru lub tkaniny, formując prostą postać z kulistą głową i zwisającym „płaszczem”. Gotową laleczkę zawiesza się przy oknie, drzwiach lub na balkonie.
Zwyczaj ten jest szczególnie popularny w okresie tsuyu, czyli japońskiej pory deszczowej, kiedy słońce staje się wyjątkowo wyczekiwane. Teru Teru Bōzu wiesza się jednak także przy innych okazjach – zwłaszcza wtedy, gdy dobra pogoda ma znaczenie, na przykład przed szkolnym festynem, wycieczką, piknikiem czy zawodami sportowymi.
Tradycja laleczek sięga co najmniej okresu Edo. Nazwa można tłumaczyć jako „mnich przynoszący pogodę”, co wiąże się z dawnymi wierzeniami o ascetach modlących się o ustanie deszczu. Z czasem zwyczaj uprościł się i przeniknął do kultury dziecięcej. W Japonii niemal każde dziecko zna piosenkę o Teru Teru Bōzu i choć dziś traktuje się je głównie jako sympatyczną tradycję, wciąż towarzyszy im nutka ludowej magii.
Często dzieci same wykonują laleczki w domu lub w szkole, co sprawia, że zwyczaj łączy funkcję amuletu z zabawą i edukacją. Jeśli następnego dnia pogoda się poprawi, laleczce dorysowuje się uśmiech, a czasem nagradza ją symbolicznym napojem z papieru. Jeśli jednak nadal pada, według dawnych wierzeń amulet można było odwrócić lub zdjąć.
Teru Teru Bōzu pozostają jednym z najbardziej rozpoznawalnych drobnych elementów japońskiej kultury codzienności – prostym, dziecięcym rytuałem łączącym tradycję, pogodowe nadzieje i odrobinę ludowej symboliki.
A ten znowu o tej Japonii 