Termin „szczęście Kokury” (jap. Kokura no un) wywodzi się z dramatycznych wydarzeń końcowej fazy II wojny światowej i do dziś funkcjonuje w języku japońskim jako metafora nieświadomego uniknięcia nieszczęścia lub katastrofy.
9 sierpnia 1945 roku miasto Kokura znajdowało się na liście głównych celów amerykańskiego nalotu atomowego. To właśnie tam miała zostać zrzucona bomba plutonowa „Fat Man”. Rankiem tego dnia bombowiec B-29 Bockscar, dowodzony przez majora Charlesa Sweeneya, dotarł nad wyznaczony cel. Warunki pogodowe okazały się jednak niesprzyjające. Kokurę spowijały gęste chmury oraz dym unoszący się nad miastem po wcześniejszym bombardowaniu pobliskiej Yahaty.
Zgodnie z otrzymanymi rozkazami bomba miała zostać zrzucona wyłącznie po wizualnym potwierdzeniu celu, bez wykorzystania radaru. Załoga kilkukrotnie próbowała namierzyć miasto, jednak ograniczona widoczność uniemożliwiła wykonanie zadania. Dodatkowo sytuację komplikowały malejące zapasy paliwa, co zmusiło dowódcę misji do podjęcia decyzji o skierowaniu się w stronę zapasowego celu — Nagasaki.
Kilka godzin później bomba atomowa została zrzucona właśnie na to miasto, powodując ogromne zniszczenia i śmierć dziesiątek tysięcy ludzi. Kokura uniknęła losu Nagasaki wyłącznie dzięki zbiegowi okoliczności, na który mieszkańcy nie mieli żadnego wpływu.
Zdarzenie to zapisało się w japońskiej pamięci historycznej, a wyrażenie „szczęście Kokury” zaczęło funkcjonować jako idiom opisujący sytuację, w której ktoś zostaje ocalony przed poważnym zagrożeniem zupełnie przypadkowo, często nawet nie zdając sobie z tego sprawy. Zwrot ten bywa używany zarówno w kontekście historycznym, jak i w codziennym języku, podkreślając rolę losu i nieprzewidywalności wydarzeń.
Historia Kokury stanowi również symbol refleksji nad skutkami wojny oraz przypomnienie, jak niewielkie, pozornie przypadkowe czynniki mogą zmienić bieg historii i zadecydować o losach całych społeczności.
A ten znowu o tej Japonii 