Sumo

Sumo to tradycyjny japoński sport walki, w którym celem zawodnika jest wypchnięcie przeciwnika poza okrągły ring (dohyō) lub doprowadzenie do sytuacji, w której dotknie on podłoża inną częścią ciała niż spód stopy. Pojedynki są bardzo krótkie i dynamiczne, często rozstrzygają się w kilka sekund, choć poprzedza je ceremonialna oprawa wywodząca się z tradycji shintō.

W profesjonalnym sumo rywalizuje około 650 zawodników, podzielonych na sześć dywizji. Najwyższe to makuuchi i jūryō – tworzą one grupę sekitori, czyli zawodników w pełni zawodowych. Niższe ligi to makushita, sandanme, jonidan i jonokuchi, gdzie rikishi dopiero zdobywają doświadczenie i walczą o awans.

Każdy zawodnik należy do jednej z około 46 stajni sumo (heya), które są jednocześnie miejscem treningu i życia. Rikishi mieszkają tam razem, podporządkowani ścisłej hierarchii. Dzień zaczyna się wcześnie rano treningiem (keiko), a po nim zawodnicy jedzą wspólny, bardzo kaloryczny posiłek – najczęściej chanko-nabe. Stajnia funkcjonuje jak wspólnota, w której młodsi wykonują obowiązki, a starsi pełnią rolę mentorów.

W ciągu roku odbywa się sześć wielkich turniejów honbasho, każdy trwający 15 dni. Rozgrywane są w Tokio, Osace, Nagoi i Fukuoce. Zawodnicy dwóch najwyższych dywizji walczą codziennie, staczając 15 pojedynków, natomiast rikishi z niższych lig mają 7 walk co drugi dzień. Bilans zwycięstw i porażek decyduje o miejscu w rankingu (banzuke) oraz o ewentualnym awansie lub spadku.

Cechą wyróżniającą sumo jest brak kategorii wagowych. Oznacza to, że w ringu mogą spotkać się zawodnicy o bardzo różnej masie i stylu walki. Choć większa waga daje przewagę, równie ważne są technika, równowaga, refleks i doświadczenie. Dzięki temu sumo pozostaje sportem nie tylko siły, lecz także strategii.