Gejsza

Gejsza to tradycyjna japońska artystka i gospodyni spotkań towarzyskich, której zadaniem jest uprzyjemnianie czasu gościom podczas bankietów, kolacji i przyjęć. Jej rola polega na prowadzeniu rozmowy, podawaniu sake, śpiewaniu, grze na instrumentach – zwłaszcza shamisenie – oraz wykonywaniu klasycznego tańca nihon buyō. Najważniejsze jest jednak stworzenie atmosfery swobody i elegancji, w której goście mogą się zrelaksować.

Gejsze noszą tradycyjne kimono, a ich wygląd jest starannie stylizowany. Fryzura jest misternie upięta, często ozdobiona spinkami kanzashi, a makijaż obejmuje charakterystyczną białą twarz z wyraźnie podkreślonymi oczami i ustami. Strój, sposób poruszania się i mowa ciała są częścią sztuki, której uczą się przez wiele lat.

Uczennica przygotowująca się do zawodu nazywana jest maiko. Przechodzi ona kilkuletnie szkolenie obejmujące taniec, muzykę, etykietę, dialekt i sztukę konwersacji. W regionie Kansai, szczególnie w Kioto, dojrzałą gejszę określa się mianem geiko, co oznacza dosłownie „kobietę sztuki”.

Na Zachodzie gejsze bywały błędnie utożsamiane z kurtyzanami, co wynikało z nieporozumień kulturowych i powierzchownej znajomości japońskich tradycji. W rzeczywistości gejsze są profesjonalnymi artystkami i mistrzyniami ceremoniału towarzyskiego, a ich działalność związana jest z kulturą, muzyką i sztuką, nie zaś z usługami seksualnymi.

Dziś liczba gejsz jest znacznie mniejsza niż w przeszłości, lecz tradycja nadal żyje, szczególnie w historycznych dzielnicach Kioto, takich jak Gion. Gejsze pozostają jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli japońskiej kultury, elegancji i sztuki życia.